تجربیات و روشهایی که از گذشتگان و باسابقههای اردوی جهادی به ما رسیده است و باعث شدهاست که اردوی جهادی با ساختار و شکل امروزیاش به دست ما برسد همچون گوهر ارزشمندی است که باید آن را حفظ کرد. اما مسلما برای صیقلیتر شدن این گوهر باید راه را برای رسیدن به تجربیات و روشهای جدیدتر باز بگذاریم.
رکود و ایستایی با روح جهادی در تعارض است. به همین خاطر نباید با تاکید بیش از حد روی عباراتی از قبیل «در اردوهای قبل هم همینطور بوده است ...» راه را به روی نوآوریها و خلاقیتها در نحوه برنامهریزی و عمل ببندیم.
کسانی که اولین حضورهای خودشان را در اردوی جهادی تجربه میکنند نگاهشان به همه چیز اردو یک نگاه «تازه» و «قالببندی نشده» است. و هنوز نسبت به رویههای موجود در اردو عادتزده نشدهاند. و بایستی با یک فرصتطلبی به جا پذیرای نظرات نو آنان باشیم.
یکی از روشها این است که مدتی پیش از برگزاری اردو، جلسات و همایشهایی با حضور کسانی که احتمال شرکتشان در اردوی جهادی میرود تشکیل شود. تا پس از ارائه گزارش های مکتوب و شفاهی از اقدامات انجامشده در اردوهای گذشته و ایجاد زمینههای ذهنی برای حاضران از آنها دعوت کنیم که درباره اسلوب اردوی جهادی بیاندیشند و نظرات و انتظارهای خودشان را از یک اردوی جهادی مطلوب بیان کنند.
اینگونه نظرخواهیها باید در حین اردو و خصوصا توسط کسانی که مسئول مستندسازی هستند پی گرفته شود. و این افراد ضمن آشنا کردن همه اعضای اردوی جهادی با اهمیت مسئله مستندسازی در ارتباطی مداوم و تنگاتنگ با اعضای اردوی جهادی نظرات، تجربیات و بازخوردهای آنان را دریافت کند.
اگر چه در این نوشتار تاکید زیادی بر اهمیت نظرات و دیدگاههای افراد تازه وارد شدهاست. اما روشن است که نظرخواهی همیشه و همه جا باید انجام گیرد و بدیهی است که استفاده از نظرات اساتید و متخصصان مسائل فرهنگی و افراد با تجربهتر در اردوی جهادی هم جایگاه و اهمیت خاص خود را داراست.
بنابراین باید با یک نگاه خلاقانه و تحولخواه به روند برگزاری اردو نگریست و در عین حال مراقب بود که تحولات افراطی و نابهجا نظم و شاکله اردوی جهادی را از بین نبرد.
