منتظرین

ایول

سلام
نقل قول
یکی از نکات اساسی که متولیان فعالیت‌های فرهنگی باید به آن توجه کنند این است که هدف یک جهادگر مسلمان در عرصه فعالیت های فرهنگی تبادل فرهنگی است و نه انتقال یک طرفه فرهنگ از جانب اعضای گروه جهادی به مردم.
در اردوي قبلي هم ملاك رو همين قرار داديم و نتيجه خوبي هم گرفتيم بطور مثال در همان يكي دو روز اول ما براي آشَنا شدن با بچه ها و برعكس از خودشان براي معرفي منطقه و جاهاي ديدني و بازي هاي محلي و... صحبت كرديم كه مسابقه كشتي كه برگزار شد جزء بازي هاي محليشون بود.تو همون يكي دو روز اول تقريبا همه بازي هاي محليشون حداقل يك بار اجرا كردن. حتي ميتونم بگم تاثير اونا بر ما (فرهنگي) بيشتر بود.بطوريكه يكي دو تا از بچه ها بعد از اردو با ما تماس گرفتند خواهان حضور مجدد بودند كه نشان دهنده ايجاد ارتباط خوبه كه در نتيجه اهميت دادن به فرهنگ و خود افراد و برتري ندانستن بين خود و اوست و او را همانطور كه هست پذيرفتن.
جداي از اينها آيا حضور اندك زمان ما ميتواند پيامي را براي منطقه(بچه ها,مردم,و...)بعد از رفتنمان به ارمغان بگذارد؟و يا چه كاركنيم كه اينجوري بشه؟

يا حق

1- حفظ ارتباط با دانش آموزان حتی بعد از اردو و در طول سال کار خیلی خوبیه.
این که ما دوباره بتونیم به لرستان بریم یا نه را مطمئن نیستم.
خیلی از عوامل در تصمیم گیری موثر است. مثلا دیدید که در این اردوی قبلی فاصله محل اسکان تا محل کار عمرانی زیاد بود.
اما به هر حال خیلی خوب است اگر شما رابطه تان با بچه ها قطع نشود و در آن حدی که برایتان مقدور است این رابطه را حفظ کنید.

2- یکی از کارهای دیگری که حتما باید انجام داد، اهمیت دادن به زبان و لهجه و لباس بومی آنهاست.
بعضا می بینیم که دانش آموزان برای آنکه با معلمین خود رابطه برقرار کنند و برای آنکه در مواجهه با معلمین، موجه و مقبول بیفتند سعی می کنند به لهجه آنها صحبت کنند. یعنی مثلا شهری حرف بزنند. یا سعی می کنند این شهری مآبی را در تیپ و قیافه و ابراز عقیده هایشان لحاظ کنند.
در یکی از همین اردوهای قبل روز اولی که به منطقه رفته بودیم عده ای از بچه های منطقه که نسبتا بزرگتر هم بودند خاطرم هست که شلوارهای جینشان را پوشیده بودند و بعضا یکی دو تا تلفن همراه هم به دست گرفته بودند و ترانه های تازه منتشر شده را از بر می خواندند و ... همه این کارها برای آن است که شاید اولش تصور می کنند چون ما از یک جای آبادتری آمده ایم اینها برایمان ارزش است. اما وقتی در رفتار و گفتار معلم جهادی شان ببینند که واقعا این چیزها برای ما ارزش نیست. نسبت به فرهنگ بومی خودشان اعتماد به نفس بیشتری پیدا خواهند کرد.ضمن اینکه نسبت به داده های فرهنگی ما نیز پذیرا تر خواهند شد. و آن تعلیماتی که ما می دهیم را از آن خودشان خواهند دانست.